Układ moczowy. Choroby

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Zakażenia układu moczowego. Grupy ryzyka – zakażenia proste
Dla ułatwienia rozpoznawania i leczenia zakażeń układu moczowego, wyróżnia się dwie grupy tych infekcji – zakażenia proste (niepowikłane) oraz zakażenia skomplikowane (złożone, powikłane).
Zakażenia proste to zakażenia układu moczowego występujące tylko u zdrowych dziewcząt powyżej 5 lat oraz u zdrowych dojrzałych kobiet do okresu menopauzy. Nawrotowe niepowikłane zakażenia dolnego odcinka układu moczowego oznacza co najmniej 2 infekcje w okresie 6 miesięcy lub co najmniej 3 epizody zakażenia w ciągu roku, potwierdzone dodatnim wynikiem posiewu moczu.
 W prostych ZUM nie występują żadne stany chorobowe powodujące te infekcje, można tylko mówić o czynnikach sprzyjających, którymi są:
predyspozycje genetyczne – o takich predyspozycjach może świadczyć rodzinne występowanie nawrotów zakażeń u matki, sióstr, bliskich krewnych płci żeńskiej,
aktywność seksualna – często w czasie stosunku płciowego dochodzi do wprowadzenia bakterii do cewki moczowej, co przy zaniedbaniach higienicznych lub przetrzymywaniu moczu w pęcherzu po stosunku, ułatwia bakteriom ich rozwój i inwazję.
błędy w higienie osobistej (niedostateczna lub nadmierna higiena okolicy narządów płciowych), stany zapalne pochwy, urazy błony śluzowej i skóry okolicy narządów płciowych prowadzą do infekcji układu moczowego na skutek otwarcia wrót zakażenia. Stosowanie dopochwowych środków plemnikobójczych i mechanicznych środków antykoncepcyjnych – one jako ciała obce mogą powodować łatwiejsze wniknięcie drobnoustrojów patogennych.
przeniesienie zakażenia przez partnera seksualnego – drobnoustroje mogą podczas stosunku płciowego zostać przeniesione od zakażonego partnera, który może nie mieć żadnych objawów chorobowych.
zakażenie środowiskowe na skutek przeniesienia drobnoustrojów ze skażonych powierzchni (np. basen, toaleta) lub bielizny (np. ręczniki, bielizna osobista), a także podczas zabiegów medycznych w okolicy narządów płciowych (np. badanie ginekologiczne).
częste wykonywanie zabiegów kosmetycznych w okolicy sromu – wiele kobiet często poddaje się zabiegom usuwania owłosienia z okolicy sromu, co może również prowadzić do zakażenia, w szczególności gronkowcami na skutek zakażenia mieszków włosowych.

%name Układ moczowy. Choroby



Diagnostyka
Pobranie moczu na badanie
Skóra wokół cewki moczowej u każdego człowieka jest zasiedlona przez różne bakterie, dlatego przed oddaniem moczu do badania konieczne jest dokładne umycie mydłem i bieżącą wodą okolicy krocza.
Skóra wokół cewki moczowej u każdego człowieka jest zasiedlona przez różne bakterie, dlatego przed oddaniem moczu do badania konieczne jest dokładne umycie mydłem i bieżącą wodą okolicy krocza a następnie wytarcie świeżym ręcznikiem (najlepiej papierowym). Do badania pobieramy tzw. środkową porcję moczu – oznacza to, że pierwsza część moczu jest oddawana do toalety, następnie należy wstrzymać oddawanie moczu, podstawić pojemnik i oddać mocz do około1/3 objętości pojemnika, a resztę moczu ponownie oddać do toalety.
Mocz może być pobierany do badania ogólnego do niejałowych pojemników, ale na posiew musi być pobrany do specjalnego sterylnego pojemnika, który można kupić w aptece lub sklepie z materiałami medycznymi. Po pobraniu mocz musi być przechowywany w temperaturze 4-8oC, ale nie można go przechowywać dłużej niż 24 godziny.
Ujemny wynik posiewu moczu mimo ewidentnych objawów zakażenia może być efektem pobrania moczu po podaniu leków przeciwbakteryjnych, znacznego rozcieńczenia moczu (wielomocz, niewydolność nerek) lub niewłaściwego przechowywania i transportu. W czasie trwania miesiączki badanie moczu może być niediagnostyczne.
Najczęstsze błędy prowadzące do fałszywych wyników posiewu moczu to niedostateczne umycie okolicy ujścia cewki moczowej przed pobraniem, pobieranie moczu do niejałowych pojemników, niewłaściwe przechowywanie moczu po pobraniu, pobieranie moczu z cewnika moczowego.
Badanie ogólne moczu
Rozpoznanie zakażenia dróg moczowych można oprzeć na wynikach ogólnego badania moczu, analizując przede wszystkim poziom obecności leukocytów.
Rozpoznanie zakażenia dróg moczowych można oprzeć na wynikach ogólnego badania moczu, analizując przede wszystkim poziom obecności leukocytów.
Stwierdzenie w badaniu ogólnym moczu obecność białych krwinek (leukocytów) powyżej 10 komórek/ml (co odpowiada > 10 komórek w polu widzenia w badaniu osadu odwirowanego moczu) pozwala na rozpoznanie zakażenia dróg moczowych. Czasami przy zakażeniu może współwystępować niewielkiego stopnia białkomocz lub krwinkomocz (> 5-10 erytrocytów w polu widzenia).
Na rynku są dostępne testy paskowe, które pozwalają szybko (wynik w ciągu 1-2 minut) i w prosty sposób wykryć infekcje w drogach moczowych. Metoda ta charakteryzuje się dużą swoistością (na poziomie ok. 95%) oraz dużą czułością (ok. 90%) przy leukocyturii 10-20/ml moczu.
W prawidłowo pobranym moczu u osoby zdrowej stwierdza się pojedyncze komórki bakterii lub ich brak. Do rozpoznania zakażenia układu moczowego niezbędne jest stwierdzenie bakterii w moczu w ilości przekraczającej przyjętą granicę, tzw. znamiennej bakteriurii.

%name Układ moczowy. Choroby

Posiew moczu
W prawidłowo pobranym moczu u osoby zdrowej stwierdza się pojedyncze komórki bakterii lub ich brak. Do rozpoznania zakażenia układu moczowego niezbędne jest stwierdzenie bakterii w moczu w ilości przekraczającej przyjętą granicę, tzw. znamiennej bakteriurii.
W warunkach fizjologicznych mocz, który został pobrany bezpośrednio poprzez nakłucie z miedniczki nerkowej lub pęcherza moczowego jest jałowy, natomiast mocz pobrany z pęcherza moczowego poprzez cewnikowanie może zawierać do 100 jednostek tworzących kolonie/ml (<102 kolonii/ml), a metodą tzw. środkowego strumienia może zawierać drobnoustroje do 1000 kolonii/ml (<103 kolonii/ml) w zależności od szybkości namnażania się drobnoustroju w moczu.
Można przyjąć, że w 90% typowych przypadków wykrycie zakażenia układu moczowego uzyskuje się, gdy bakteriuria w moczu pobranego metodą środkowego strumienia wynosi powyżej 1000 kolonii/ml (>103 kolonii/ml) przy współistnieniu objawów zapalenia pęcherza moczowego oraz powyżej 10.000-50.000 kolonii/ml (>104 – 5×104 kolonii/ml) w przypadku objawów charakterystycznych dla odmiedniczkowego zapalenia nerek. W każdym z wyżej wymienionych przypadków należy dążyć do identyfikacji drobnoustroju i oceny lekowrażliwości (tzw. antybiogramu) na podstawie badania mikrobiologicznego.
Leczenie
Terapia antybiotykowa
Leczenie zakażeń układu moczowego rozpoczyna się zwykle zanim otrzymamy wynik posiewu moczu. Lekarz na podstawie objawów dobiera najskuteczniejsze leczenie.
Leczenie zakażeń układu moczowego rozpoczyna się zwykle zanim otrzymamy wynik posiewu moczu. Lekarz na podstawie objawów, wyników laboratoryjnych oraz swojej wiedzy na temat epidemiologii dotyczącej regionu, w którym pracuje oraz swojego doświadczenia dobiera najskuteczniejsze leczenie. Podstawą leczenia zakażeń układu moczowego jest podanie leku przeciwbakteryjnego, który jest skuteczny wobec najczęstszych drobnoustrojów wywołujących zakażenia dróg moczowych. Leki przeciwbakteryjne są wydawane jedynie na zlecenie lekarza (recepta), ze względu na uniknięcie nieuzasadnionych przypadków zastosowania antybiotyków.
Najczęściej w leczeniu zakażeń układu moczowego stosuje się antybiotyki z grupy penicylin, cefalosporyn, fluorochinolonów, sulfonamidów (ko-trimoksazol), nitrofuranu. W lekkich przypadkach leczenie może być prowadzone w domu. W przypadku, gdy objawy nie ustępują lub się nasilają pomimo leczenia lub przebieg infekcji jest ciężki, konieczne jest leczenie szpitalne. We wszystkich przypadkach powikłanego zakażenia układu moczowego wskazana jest hospitalizacja ze względu na poważny stan kliniczny, zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań oraz konieczność przeprowadzenia szybkiej diagnostyki, badań mikrobiologicznych, dożylnego podawania leków oraz w miarę możliwości usunięcie czynników sprzyjających zakażeniu.
Nawracające zakażenia układu moczowego wymagają oznaczania wrażliwości bakterii na leki, ponieważ często są wywoływane przez bakterie oporne na antybiotyki i powinny być leczone przez specjalistę np. urologa lub nefrologa. Pacjenci z przewlekłymi chorobami internistycznymi, u których występują zakażenia układu moczowego, powinni być także pod opieką jednego z wyżej wymienionych specjalistów.
Bakteriomocz bezobjawowy jest to występowanie bakterii w moczu w ilości znamiennej (> 105 bakterii/ml), ale bez towarzyszących dolegliwości, ani innych odchyleń w badaniu przez lekarza, czy też w badaniach laboratoryjnych – zazwyczaj taki stan nie wymaga leczenia.Bakteriomocz bezobjawowy jest wskazaniem do leczenia u chorych obciążonych cukrzycą, niewydolnością nerek, u dzieci i kobiet ciężarnych.

%name Układ moczowy. Choroby

Leczenie wspomagające
Oprócz antybiotyków, po konsultacji z lekarzem, można stosować leki wspomagające, takie jak środki zakwaszające mocz (witamina C, wyciąg z żurawiny), ziołowe środki odkażająco-moczopędne, a także niesterydowe leki przeciwzapalne.
Oprócz antybiotyków, po konsultacji z lekarzem, można stosować leki wspomagające, takie jak środki zakwaszające mocz (witamina C, wyciąg z żurawiny), ziołowe środki odkażająco-moczopędne, a także niesterydowe leki przeciwzapalne. W przypadkach nawracających, przewlekłych infekcji dróg moczowych, lekarz może także zalecić terapię wspomagającą polegającą na zwiększeniu ogólnej odporności organizmu.
Szczepionki stosowane w zakażeniach dróg moczowych zawierają zabite komórki bakterii E. colii – najczęstszy patogen wywołujący infekcje w zakresie układu moczowego – lub ich fragmenty. Działają one na nieswoiste mechanizmy obronne organizmu prowadząc do zwiększenia miana przeciwciał typu IgA w wydzielinach błon śluzowych. Mogą także stymulować wytwarzanie swoistych przeciwciał przeciwko bakteriom zawartym w szczepionce. Przyjmowanie tych preparatów wraz z właściwie zastosowaną kuracją antybiotykową zwiększa prawdopodobieństwo wyleczenia aktualnej infekcji dróg moczowych oraz wydłuża okresy pomiędzy nawrotami.
Dodatkowe zalecenia pomocne przy leczeniu zakażenia układu moczowego to przyjmowanie dużej ilości płynów w celu zwiększenia ilości oddawanego moczu, częste oddawanie moczu i higiena okolicy krocza, częstsza zmiana bielizny osobistej, pranie bielizny osobistej w temp. co najmniej 50 stopni C.W nawracających zakażeniach układu moczowego, dodatkowe postępowanie między nawrotami infekcji obejmuje prawidłowe nawodnienie i zapewnienie dużej ilości moczu, częste i całkowite opróżnianie pęcherza, oddawanie moczu po każdym stosunku płciowym i przed snem, odpowiednią higienę osobistą, unikanie zaparć.

READ  Wonder Cells – Działanie – Opinie

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*